و چون مرحوم ملّا عبد اللّه اولادش منحصر به همين دختر بود ، سعى بليغ شديد و كوشش فوق‌العادهء اكيد در تعليم و تربيت عين الحياة به كار برده ، در علم فقه و حديث و تفسير و اصول دين و اخلاقيات و به علاوه صنعت خياطى و قالىبافى و قلّاب‌دوزى و انواع طبّاخى و كرباس‌بافى و چرخ‌ريسى و جوراب‌بافى و پيراهن‌بافى ياد گرفته بود . و چون عيال ملّا عبد الرحمن شد ، باز هم نزد شوهر خود مشغول تحصيل و مباحثه با شوهر گرديد و بسيار شوهر او را عزيز و محترم مىداشت تا آن‌كه خداوند مهربان از ملّا عبد الرحمن دو دختر به عين الحياة كرامت فرمود : يكى را اسم فاطمه و لقب شمس الشريعه و ديگرى اسم زهرا و لقب بدر الشريعه ؛ و چون اين دو دختر به حدّ رشد و كمال رسيدند و آثار رشد و هوشمندى از آن‌ها ظاهر و هويدا شد ، ملّا عبد الرحمن پدر ايشان معلمه‌اى براى اين دو در خانه آورد از علوم فارسى و عربى و قرآن و كتب فارسى مجلسى از حق اليقين و عين اليقين و عين الحيوة و حلية المتقين و معراج السعاده نراقى و تدريس كتب عربيّه از جامع المقدمات و سيوطى و مغنى و جامى و غيره . چيزى نگذشت ، نزد مادر خود عين الحياة خانم ، تمامى كمالات اسلام را فراگرفته ؛ چندان‌كه مردم ترغيب و تحريص نمودند پدر و مادر را كه حيف است براى اين دو دختر چون با استعدادند ، مسامحه نماييد در فرستادن مدارس جديده كه تحصيلات آن‌ها ناقص بماند و صاحب كمالات امروزه نشوند و از عالم وحشيّت قدم در عالم انسانيّت و تمدّن جديد نگذارند ؛ چرا كه اين عصر جديد كه عصر نوينش نامند ، اگر دختر به مدرسهء مختلط نرود ، مورد رغبت جوان‌هاى عصرى نشود . مگر نشنيده‌ايد : « خواهى نشوى رسوا همرنگ جماعت شو » ! ملا عبد الرحمن و عين الحيات گفتند كه ، ما علاوه بر اين‌كه مسلمانيم ، خانوادهء علميم و مناسب ما نيست دخترهاى خود را به مدرسه بنات و يا مختلط بفرستيم ؛ آن هم يك چنين مدارسى كه از هر فاحشه خانه‌اى بدتر است و فجايعش قابل گفتار و فضايحش لايق تذكار نيست . مردم گفتند : مگر نه اين است اغلبى از علما و تجار و بسى از اعيان و رجال و كسبه و اخيار ، دخترهاى خود را با كيف‌هاى در دست و موهاى پريشان و سرهاى برهنه و صورت‌هاى زينت كرده ، به مدارس مىفرستند ! ملا عبد الرحمن فرمود : مرا با مردم آخر الزمان كارى نيست ؛ زيرا خداوند فرموده : « يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعاً » ؛ « 1 »

--> ( 1 ) . مائده ، 105